Eγκατάσταση (σε διάσταση περίπου 70Χ70εκ) που έχω δημιουργήσει από πλακέτες και φυτά – μια σύνθεση που αποτυπώνει τη σκληρότητα του αστικού τοπίου και την εύθραυστη επιμονή του φυσικού στοιχείου να επιβιώσει μέσα σε αυτό. Ένα σχόλιο για τις τσιμεντένιες πόλεις και το λιγοστό πράσινο που προσπαθεί να βρει χώρο και να αναπνεύσει.

Η τεχνολογία, σαν δεύτερο δέρμα, μας τυλίγει. Οικεία, ασφαλής, λειτουργική – και όμως περιοριστική. Η εγκατάσταση δεν καταγγέλλει. Παρατηρεί. Θέτει ερωτήματα:

Πού τελειώνει η χρησιμότητα και πού ξεκινά η εξάρτηση;
Μπορούμε να συνυπάρξουμε με το ψηφιακό χωρίς να χάνουμε το φυσικό;
Κάτω από τα κυκλώματα, μήπως ακόμη ανθίζει κάτι;